حوزه علمیه حضرت زینب(س) سریش آباد

وزش بادهای خوش بو را حس می کنم میان این همه تکرار روزها و نیامدنت که سرفصل تمام عصرهای جمعه است.

ستاره های بی فروغ را بنگر و زمینی را که زانو زده و فریاد العجل سر می دهد.

پشت سر تمام روزها اسپندهای دود نشده و کوچه های بی حضور نقش بسته اند، عقربه ها می گریزند و  ثانیه ها

خاکستر می شوند، همه آمدن تو را جار می زنند. پس کی می آیی ای طلوع هستی؟

قفسها زیاد شده اند و پرنده های در قفس زیادتر و تقویم، روزهای به تکرار نشسته اش را گم کرده! 

بشمار پنجره های فولادی بسته را و کودکانی را که با سیلی زمانه، رنجور چون فانوس نیم سوز شده اند.

کجایی ای سبزینه پوش که آمدنت را هر جمعه تکرار ندبه های دلتنگی و اشک به غروب می رسانم.

کجا ایستاده ای که جهان کهنسال ما غمهای همیشگی اش را به دست باد می سپارد، زمان داد می زند زخم سالهای

 بی تو را که پای گذر ثانیه ها، لحظه لحظه شانه های زمین را بی طاقت می کند.

هر جمعه دستهای جمکران بالا می رود و حضور تو را به دعا می نشیند. این روزها زمین و زمان منتظرند تا  تو

 بیایی و مزار مادرت را به خیل عاشقان درد آشنا نشان دهی. آسمان بغض آلود است و دل گرفته و حالی به ابرهای

سیاهپوش نمی دهد و آواز پرندگان در سینه هاشان مدفون شده است.

کوچه های فاطمیه را با اشک و گلاب آب و جارو کرده ایم …… زودتر بیا…. منتظریم

مائده زارعی

سالروز تخریب قبور مطهر ائمه بقیع(ع) را به ساحت مقدس حضرت ولی عصر(عج) و تمام شیعیان و شیفتگان زیارت آن قبور مطهر تسلیت عرض می کنم..

   سوره التکویر آیه 1

 آنگاه که خورشید به هم در پیچد.

شكل گيري مفهوم كنوني ترور را در تاريخ بشر مي توان هم زمان با تشكيل نخستين حكومت و دولت ها دانست كه با گذشت زمان با تغييراتي همراه بوده است.

تروريسم در شكل سنتي، بيش تر فردي بوده كه براي دست يابي به هدف و مقصودش، ترور را انجام مي داده، اما از قرن شانزدهم به بعد با شكل گيري دولت ها و ملت ها در اروپاي عصر رنسانس، ترور در مجموعه واژگان سياسي قرار گرفت و از حالت تفكرفردي خارج و به صورت گروهي درآمد، اين چنين شد كه ترور به عنوان يك انديشه و جهان بيني مطرح و افراد و گروه ها و حتي برخي دولت هاي سلطه گر براي پيشبرد اهداف سياسي گاها به آن متوسل شدند.

لغت نامه دهخدا كلمه ترور را واژه اي فرانسوي مي داند كه به معناي قتل سياسي به وسيله اسلحه بوده و تروريست را، كسي معرفي مي كند كه با اسلحه مرتكب قتل سياسي شده است.

در فرهنگ علوم سياسي، ترور به معناي وحشت و ترس زياد و در اصطلاح، به حالت وحشتي گفته مي شود كه ناشي از قرار گرفتن در حالت خشونت، قتل و خونريزي است كه از سوي يك گروه، حزب يا دولت، به منظور نيل به هدف هاي سياسي، كسب يا حفظ قدرت انجام مي گيرد.

روابط بين الملل نيز در تعريف تروريسم آورده است: تروريسم، فعاليت هاي عاملان دولتي يا غيردولتي است كه در كوشش هاي خود براي دست يابي به اهداف سياسي، از روش ها و وسايل خشونت آميز استفاده مي كنند.

با توجه به اين تعاريف مي توان نتيجه گرفت كه وجه مشترك همه تعريف ها، استفاده از ترور به منظور رسيدن به اهداف سياسي است.

نخستين كنوانسيون بين المللي درباره تروريسم، در سال 1937 يعني قبل از جنگ جهاني دوم به امضا رسيد. در تعريفي كه اين كنوانسيون از تروريسم ارائه داد بيشتر به بارحقوقي آن پرداخته و آن را اينگونه شرح داده است: ‘تروريسم، اقدامات جنايي بر ضد يك دولت، با هدف ايجاد رعب و وحشت در شخصيت هاي خاص، گروهي از اشخاص يا عموم مردم است.’

در سال 1984 نيز مجمع عمومي سازمان ملل، در قطعنامه اي تروريسم را اين گونه تعريف كرد: فعاليت هاي مجرمانه و خشونت آميزي كه گروه هاي سازمان يافته براي ايجاد رعب و وحشت انجام مي دهند تا به اين ترتيب، نيل به اهدافِ به اصطلاح سياسي را ميسر سازند.

اقدام به ترور، نشانه اوج ضعف و نابرابري كسي است كه توان رويارويي علني با رقيب را ندارد به همين دليل به غافل گيري آن مي پردازد و هر چه قدر دامنه ارتباط ترورشدگان با جريان ترور كمتر باشد، ضعف تروريست آشكار تر مي شود.

استكبار جهاني و قدرت هاي برتر، براي دست يابي و سركوب ملت هاي ضعيف و آزاده جهان، به ابزارهاي متعددي دست مي زنند و يكي از اين ابزارها، متهم كردن ملت هاي مظلوم، به تروريسم يا حمايت از اقدامات تروريستي است. آن ها مي كوشند با اين تبليغات، به منافع سياسي، اقتصادي و ملي خود دست پيدا كنند، غافل از اين كه خود پرورش دهنده تروريسم هستند.

خسارت ها و تخريب هاي به جا مانده از ترور آن چنان است كه اسناد بين المللي و معاهدات مختلفي در خصوص مبارزه با تروريسم و اعمال تروريستي بين دولت ها منعقد شده است و در ذيل به برخي از آنها اشاره مي شود:

**كنوانسيون توكيو (1963)

اين كنوانسيون كه در 14 سپتامبر 1963در شهر توكيو امضا شد، اولين سند چند جانبه حقوقي بود كه به معضل هواپيماربايي پرداخت در اين كنواسيون تعريف يا فهرست خاصي از اعمالي كه بايد مورد سركوب قرار گيرند را ارائه نمي دهد اما ماده 11 آن به نوع خاصي از تروريسم، يعني راهزني هوايي پرداخته است. اين ماده مقرر مي دارد:

‘هرگاه شخصي داخل هواپيما به شكل غير قانوني و با توسل يا تهديد به زور مرتكب عمل مداخله، تصرف يا اعمال كنترل ناروا بر هواپيماي در حال پرواز شود يا هرگاه چنين عملي در حال وقوع باشد دولت هاي متعاهد براي حفظ يا بازگرداندن كنترل هواپيما به فرمانده‌ قانوني آن كليه‌ تدابير مقتضي را اتخاذ خواهند كرد.’

**كنوانسيون لاهه(1970 )

درباره سركوب تصرف غير قانوني هواپيما

اين كنوانسيون با هدف تقويت همكاري هر چه بيشتر ميان كشورهاي عضو در خصوص هواپيماربايي شكل گرفت و در آن ضمن تعريف اين جرم، كشورهاي عضو را ملزم به وضع مجازات هاي شديد عليه مرتكبين چنين اعمالي در قوانين كيفري كشورشان مي نمايد.

همچنين اسناد منطقه اي نيز درباره مبارزه با تروريسم در بين كشورهاي منطقه وجود دارد و از آن جمله مي توان موارد زير را نام برد:

- ‘كنوانسيون مبارزه با تروريسم كشورهاي عضو كنفرانس اسلامي ‘

اين كنوانسيون با برشمردن برخي مصاديق تروريسم كه در كنوانسيون هاي ديگر وجود دارد، برخي اقدامات كه براي پيشگيري از عمليات تروريستي لازم است را مطرح مي كند. يكي از اقدام ها كه در اين كنوانسيون بدان اشاره شده اين چنين است:’مبارزه مسلحانه عليه اشغالگري، تجاوز بيگانگان، استعمار وسلطه طلبي اجنبي با هدف آزاد سازي سرزمين ها يا بدست گرفتن حق تعيين سرنوشت را حق مشروع يكايك انسان ها مي داند و اجازه اختلاط آن را با مفهوم تروريست نمي دهد.’

- ‘كنوانسيون منطقه اي سارك در سركوب تروريسم ‘

اين كنوانسيون كه در شهر كاتماندو در سال 1987 ميان اعضاي سارك امضا شده با برشمردن كنوانسيون هاي بين المللي سابق، برخي اعمال همانند جرائم ارتكابي با سلاح يا مواد انفجاري به منظور اعمال خشونت بي هدف(بدون تبعيض) كه باعث مرگ و جراحت افراد يا منجر به آسيب به اموال شود را در رديف جرم تروريستي آورده است.

جمهوري اسلامي ايران يكي از كشورهايي است كه قرباني ترورهاي بسياري بوده و شمار زيادي از انديشمندان و فرهيختگانش را در راه آرمان هاي ديني و ملي خود با اين روش ضد انساني از دست داده است. جاي بسي شگفتي است كه چنين كشوري از سوي حاميان تروريسم بين المللي همچون آمريكا و هم پيمانانش، به حمايت از تروريسم، متهم و به ساير كشورها معرفي مي شود.

در حالي كه جمهوري اسلامي ايران، هيچ گاه از ضربه هاي جبران ناپذير تروريسم در امان نبوده و از سال هاي نخست طلوع خورشيد انقلاب تا به امروز، هميشه با ترور و تروريست مخالف بوده و به مبارزه با آن پرداخته است.

نظام جمهوري اسلامي ايران در موقعيت هاي مختلف سياسي و اجتماعي در راستاي ايجاد صلح، دوستي و امنيت در جهان تلاش كرده و اعتقاد دارد، آزادي و امنيت حق هر انساني است و همت خويش را براي ريشه كن كردن تروريسم به كار برده است.

نامگذاري اين روز در ايران از سوي شوراي عالي انقلاب فرهنگي، به عنوان روز مبارزه باتروريسم مصادف با وقوع يكي از اعمال تروريستي است، كه بر اثر آن دو تن از ياران باوفاي امام و انقلاب، دردفتر نخست وزيري در سال 1360 به شهادت رسيدند و اين خود نفرت نظام از اعمال خشونت آميز و لطمات مادي و معنوي كه در اثر وقوع چنين اعمالي بر جامعه وارد مي شود، را نشان مي دهد.

در روايات بسياري آمده است كه آخرِ روز دوشنبه و پنج شنبه، اعمال انسان بر پيامبر اكرم (ص) و امامان

(ع) عرضه مي‏گردد. لذا مناسب است كه لحظه‏ هاي آخر اين دو روز، به حسابرسي كارها سپري گردد و

توام بااستغفارباشد،

در روايتي پيامبر اكرم (ص) فرمود:

بندگان مؤمن، هنگام عرضه عمل، مورد آمرزش خداوند قرار مي‏گيرند؛ مگر اين كه با برادران ديني دشمني و

عداوت داشته باشند كه در اين صورت، آمرزش آنان به تأخير مي‏افتد تا از كينه و دشمني دست بردارند.

  دعاي روز دوشنبه‏

بِسْمِ اللَّهِ‏ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏

اَلْحَمْدُ للَّهِ‏ِ الَّذي‏ لَمْ يُشْهِدْ اَحَداً حينَ فَطَرَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَ وَلاَاتَّخَذَ مُعيناً حينَ‏ بَرَءَ النَّسَماتِ لَمْ يُشارَكْ فِي

الْإِلهِيَّةِ وَ لَمْ يُظاهَرْ فِي الْوَحْدانِيَّةِ كَلَّتِ الْاَلْسُنُ عَنْ‏ غايَةِ صِفَتِهِ وَ الْعُقُولُ عَنْ كُنْهِ مَعْرِفَتِهِ وَ تَواضَعَتِ الْجَبابِرَةُ

لِهَيْبَتِهِ وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ‏ لِخَشْيَتِهِ وَ انْقادَ كُلُّ عَظيمٍ لِعَظَمَتِهِ فَلَكَ الْحَمْدُ مُتَواتِراً مُتَّسِقاً وَ مُتَوالِياً مُسْتَوْسِقاًثِقاً

وَصَلَواتُهُ عَلي‏ رَسُولِهِ اَبَداً وَ سَلامُهُ دآئِماً سَرْمَداً اَللّهُمَّ اجْعَلْ اَوَّلَ يَوْمي‏ هذاصَلاحاً وَ اَوْسَطَهُ فَلاحاً وَ آخِرَهُ

نَجاحاً وَاَعُوذُ بِكَ مِنْ يَوْمٍ اوَّلُهُ فَزَعٌ وَ اَوسَطُهُ‏ جَزَعٌ وَ آخِرُهُ وَجَعٌ اَللّهُمَّ اِنّي‏ اَسْتَغْفِرُكَ لِكُلِّ نَذْرٍ نَذَرْتُهُ وَ كُلِّ وَعْدٍ

وَعَدْتُهُ وَ كُلِ‏ عَهْدٍ عاهَدْتُهُ ثُمَّ لَمْ اَفِ بِهِ وَ اَسْئَلُكَ في‏ مَظالِمِ عِبادِكَ عِنْدي‏ فَاَيَّ ما عَبْدٍ مِنْ‏ عَبيدِكَ اَوْ اَمَةٍ مِنْ اِمآئِكَ

كانَتْ لَهُ قِبَلي‏ مَظْلِمَةٌ ظَلَمْتُها اِيَّاهُ في‏ نَفْسِهِ اَوْ في‏ عِرْضِهِ اَوْ في‏ مالِهِ اَوْ في‏ اَهْلِهِ وَ وَلَدِهِ اَوْ غيبَةٌ اغْتَبْتُهُ بِها اَوْ

تَحامُلٌ عَلَيْهِ بِمَيْلٍ اَوْهَويً اَوْ اَنَفَةٍ اَوْ حَمِيَّةٍ اَوْ رِيآءٍ اَوْ عَصَبِيَّةٍ غآئِباً كانَ اَوْ شاهِداً وَ حَيّاً كانَ اَوْ مَيِّتاًفَقَصُرَتْ يَدي‏

وَضاقَ وُسْعي‏ عَنْ رَدِّها اِلَيْهِ وَ الْتَحَلُّلِ مِنْهُ فَاَسْئَلُكَ يا مَنْ يَمْلِكُ‏الْحاجاتِ وَهِيَ مُسْتَجيبَةٌ لِمَشِيَّتِهِ وَ مُسْرِعَةٌ

اِلي‏ اِرادَتِهِ اَنْ تُصَلِيَّ عَلي‏ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تُرْضِيَهُ عَنّي‏ بِما شِئْتَ وَ تَهَبَ لي‏ مِنْ عِنْدِكَ رَحْمَةً اِنَّهُ لا

تَنْقُصُكَ الْمَغْفِرَةُ وَ لا تَضُرُّكَ الْمَوْهِبَةُ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ اَللّهُمَّ اَوْلِني‏ في‏ كُلِّ يَوْمِ اثْنَيْنِ‏ نِعْمَتَيْنِ مِنْكَ ثِنْتَيْنِ

سَعادَةً في‏ اَوَّلِهِ بِطاعَتِكَ وَ نِعْمَةً في‏ اخِرِهِ بِمَغْفِرَتِكَ يا مَنْ هُوَالْإِلهُ وَ لا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ سِواهُ!

سپاس از آنِ خدايي است كه احدي را گواه نياورد، هنگامي كه ‏آسمان‏ها و زمين را بنياد كرد، و كمكي

نگرفت، هنگامي كه مخلوقات‏ و دَم‏زنان را آفريد، و هرگز در آفرينش و الهيّت، شريكي نگرفت، وكمك و

پشتيباني در يگانگي نخواهد. زبان‏ها از غايت ستودنش، لال‏ است و خِرَدها از ژرفِ معرفتش. و گردن كشان

از هيبت و شكوهش ‏فروتن شوند، و چهره‏ ها از ترس او به زير، و هر بزرگي از عظمت او درمهار و مطيع. پس

از آنِ توست سپاسي پياپي و رشته‏ دار و دنباله‏ داراستوار و پايدار، و رحمت‏هاي او بر فرستاده‏ اش جاويد، و

درودش تا هميشه و سرمد. بار خدايا! آغاز اين روزِ مرا صلاح و سعادت، وميانه‏ اش را رستگاري و پايانش را

كاميابي قرار ده؛ و پناه مي‏برم به تو ازروزي كه آغازش شيون و ميانه‏ اش بي‏تابي و پايانش دردناكي باشد.

بارخدايا! من آمرزش تو را خواهانم، از هر نذري كه كردم، و از هروعده‏ اي كه دادم، و از هر عهد و پيماني كه

بستم و گسستم و به آن وفانكردم؛ و از تو خواهانم اداي مظلمه‏ هاي بندگانت را كه در عهده دارم،هر كدام

از بندگانت يا كنيزانت كه حقّي در عهده‏ ام دارند و بر آنها ستم‏كرده‏ ام، در جان او يا آبرو يا مال يا عيال و

فرزند يا پشت سر او بدگفته‏ ام يا باري بر او نهاده‏ ام از خواهش يا هوا و هوس يا سر بزرگي يارشك يا

خودنمايي يا تعصّب، حضور دارد يا غايب است، و زنده‏ است يا مرده، اكنون دستم نمي‏رسد و نمي‏توانم به او

پرداخت كنم واز او حلاليّت جويم. از تو خواستارم، اي آن كه حوايج را داري و آنهااجابت‏ پذير خواست تو

هستند، و شتابان براي اراده تو، كه رحمت‏ فرستي بر محمد و خاندانش، و او را از من راضي كني، به هر

چه‏ خواهي، و برايم از نزد خود، رحمت ببخشي؛ زيرا آمرزش از تونكاهد، و بخشش، تو را زيان نرساند، اي

مهربان‏ترين مهربانان! بارخدايا! به من ببخش هر روز دوشنبه، دو نعمت از خود، جفت. درآغازش خوش

بختي و فرمانبرداري خودت، و پايانش نعمت آمرزش ‏تو باشد، اي كسي كه اوست معبود، و آمرزنده گناه، جز

او مفقود!

زيارت امام حسن (ع(

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ رَبِّ الْعالَمينَ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ‏ اَلسَّلامُ، عَلَيْكَ يَا بْنَ

فاطِمَةَالزَّهْرآءِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حَبيبَ‏ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ ياصِفْوَةَاللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَمينَ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ

يا حُجَّةَ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يانُورَ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا صِراطَ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا بَيانَ حُكْمِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ‏ يا

ناصِرَ دينِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا السَّيِدُ الزَّكِيُّ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْبَرُّ الْوَفِيُ‏ ا لسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْقآئِمُ الْأَمينُ

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ‏ اَيُّهَاالْعالِمُ بِالتَّأْويلِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْهادِي الْمَهْدِيُّ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الطَّاهِرُ الزَّكِيُّ

اَلسَّلامُ‏ عَلَيْكَ ‏اَيُّهَا التَّقِيُ‏النَّقِيُّ السَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَاالْحَقُّ الْحَقيقُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ‏ اَيُّهَاالشَّهيدُالصِّدّيقُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ

يا اَبا مُحَمَّدٍ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ‏ وَبَرَكاتُهُ

درود بر تو اي فرزند رسول پروردگار جهانيان! درود بر تو اي پسراميرالمؤمنان! درود بر تو اي پسر فاطمه زهرا!

دورد بر تو اي حبيب‏ خدا! درود بر تو اي برگزيده خدا! درود بر تو اي امين خدا! درود بر تواي حجّت خدا! درود بر

تو اي نور خدا! درود بر تو اي راه خدا! درودبر تو اي بيان حكم خدا! درود بر تو اي ياور دين خدا! درود بر تو

اي‏ قائم استوار! درود بر تو اي داناي تأويل! درود بر تو اي رهبر رهياب!درود بر تو اي پاك پاكيزه! درود بر تو اي

پرهيزگار پاك‏دامن! درود بر تواي حقّ محقّق! درود بر تو اي شهيد صدّيق، درود بر تو اي ابا محمّد، حسن بن

علي و رحمت خدا و بركاتش!
 

زيارت امام حسين (ع(

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ‏ يَا بْنَ سَيِّدَةِ نِسآءِ الْعالَمينَ

اَشْهَدُ اَنَّكَ اَقَمْتَ الصَّلوةَ وَ آتَيْتَ الزَّكوةَ وَاَمَرْتَ‏ بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَعَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً وَجاهَدْتَ فِي اللَّهِ

حَقَّ جِهادِهِ‏ حَتّي‏ اَتيكَ الْيَقينُ فَعَلَيْكَ السَّلامُ مِنّي‏ ما بَقيتُ وَبَقِيَ‏ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَعَلي‏ آلِ بَيْتِكَ‏ الطَّيِّبينَ

الطَّاهِرينَ اَنَا يا مَوْلايَ‏ مَوْليً لَكَ وَلِآلِ بَيْتِكَ سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ‏ لِمَنْ حارَبَكُمْ مُؤْمِنٌ بِسِرِّكُمْ وَجَهْرِكُمْ

وَظاهِرِكُمْ وَباطِنِكُمْ لَعَنَ اللَّهُ اَعْدآئَكُمْ مِنَ‏ الْأَوَّلينَ وَالْأخِرينَ وَاَنَا اَبْرَءُ اِلَي اللَّهِ تَعالي‏ مِنْهُمْ يا مَوْلايَ يا اَبا مُحَمَّدٍ يا

مَوْلايَ‏ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ هذا يَوْمُ الْإِثْنَيْنِ وَهُوَ يَوْمُكُماوَ بِاسْمِكُما وَاَنَا فيهِ ضَيْفُكُمافَاَضيفاني‏ وَاَحْسِنا ضِيافَتي‏ فَنِعْمَ

مَنِ اسْتُضيفَ بِهِ اَنْتُما وَاَنَا فيهِ مِنْ جِوارِكُمافَاَجيراني‏ فَاِنَّكُما مَأْمُورانِ بِالضِّيافَةِ وَالْإِجارَةِ فَصَلَّي اللَّهُ عَلَيْكُما

وَآلِكُمَاالطَّيِّبينَ.

درود بر تو اي پسرِ رسول خدا! درود بر تو اي پسر امير مؤمنان! درودبر تو اي پسر سرور زنان عالم! گواهي

مي‏دهم كه تو بر پا داشتي نمازرا، و زكات را دادي، و امر به معروف كردي، و از منكر باز داشتي، وپرستيدي

خدا را با اخلاص، و جهاد كردي در راه خدا به سزاواري تابه حقّ و يقين رسيدي. بر تو باد درودِ من تا هستم

و شب و روزهست، و بر خاندان پاك و پاكيزه‏ ات. اي سرورم! من وابسته تو وخاندانت هستم. سلامت جوي

هر كسي هستم كه تسليم شماست، ونبرد كنم با كساني كه با شما نبرد كنند. معتقدم به راز شما و

آشكار شماو عيان شما و نهان شما. لعنت خدا بر دشمنان شما از اوّلين و آخرين!و من به سوي خداي

تعالي‏ بيزاري مي‏جويم از آنها، اي مولايم اي ابامحمد! اي مولايم اي ابو عبدا للَّه! امروز، دوشنبه است و

روزشماست و به نام شماست و من در آن، مهمان شما هستم، مرا مهمان‏ كنيد و خوب مهماني كنيد. چه

خوب مهماني شود كسي كه شماميزبانش باشيد، و من در آن پناهنده شمايم. مرا پناه دهيد؛ زيرا

شمامأموربه مهمان نوازي و پناه دادن هستيد، درود خدا بر شما و خاندان‏ شما كه پاك‏ اند!
 

روزه گرفتن‏

از سيره پيامبر (ص) اين بود كه روزهاي دوشنبه و پنج شنبه روزه مي‏گرفت. و مي‏فرمود:
در روز دوشنبه و پنج‏شنبه، رفتار انسان عرضه مي‏شود و من دوست‏دارم كارهايم در حال روزه عرضه شود.

زيارت اهل قبور

تسبيح مخصوص روز دوشنبه‏

بِسْمِ اللَّهِ ‏الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏

سُبْحانَ الْحَنَّانِ الْمَنَّانِ الْجَوَادِ، سُبْحانَ الْكَريمِ الأكْرَمِ، سُبْحانَ الْبَصيرِ العَلِيمِ،سُبْحانَ الْسَمِيعُ الْواسِعِ،

سُبْحانَ اللَّهِ عَلي‏ اِقْبالِ النَّهارِ واِقْبالِ اللَّيْلِ، سُبْحانَ اللَّهِ عَلي‏ اِدْبارِ النَّهارِ اِدْبارِاللَّيْلِ، لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ فِي آناءَ

اللَّيْلِ آناءَالنَّهارِ، وَلَهُ الْحَمْدُ وَالْمَجْدُ وَالْعَظَمةُ وَالْكِبرِيآءُ مَعَ كُلِّ نَفَسٍ وَكُلِّ طَرْفَةِ عَيْنٍ وَكُلِّ لَمْحَةٍ سَبَقت في‏

عِلْمِهِ، سُبْحانَكَ عَدَدَ ذلِكَ، سُبْحانَكَ زِنَةِ ذلِكَ‏ وَمَا أحْصَي‏ كِتابُكَ، سُبْحانَكَ زِنَةَ عَرْشِكَ، سُبْحانَكَ سُبْحانَكَ

سُبْحانَ رَبِّنَا ذِي الْجَلالِ وَالْإِكْرامِ، سُبْحانَ رَبِّنَا تَسْبِيحاً كَمَا يَنْبَغِيِ لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّجَلالِهِ، سُبْحانَ رَبِّنَا

تَسْبِيحاً مُقَدَّساً مُزَكَيًّ كَذلِكَ تَعَالي‏ رَبُّنَا، سُبْحانَ الْحَيِ ‏الْحَلِيمِ، سُبْحانَ الَّذِي كَتَبَ عَلَي‏ نَفْسِهِ الْرَّحْمَةَ،

سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ ادَمَ وَأَخرَجَنَامِنْ صُلْبِهِ، سُبْحانَ الَّذِي يُحْيِي الْأَمْواتَ وَيُمِيتُ الْأَحْياءَ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ

حَلِيمٌ‏ لَايَعْجَلُ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ رَقِيبٌ لَايَغْفَلُ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ جَوَادٌ لَايَبْخَلُ، سُبْحانَ‏ مَنْ هُوَ عَلِيمٌ لَايَجْهَلُ،

سُبْحانَ مَنْ جَلَّ ثَنَآؤُهُ وَلَهُ الْمِدْحِةُ الْبَالِغَةُ فِي جَمِيعِ مَايُثْنَي عَلَيْهِ مِنَ الْمَجْدِ، سُبْحانَ اللَّهِ الحَكِيمِ وَ صَلَّي

اللَّهُ عَلَي‏ سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ وَالِهِ وَسَلَّمَ.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خدا كه رحتمش بسيار و مهربانیش هميشگى است‏

بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لا أَرْجُو إِلا فَضْلَهُ وَ لا أَخْشَى إِلا عَدْلَهُ وَ لا أَعْتَمِدُ إِلا قَوْلَهُ وَ لا أُمْسِكُ إِلا بِحَبْلِهِ بِكَ أَسْتَجِيرُ يَا ذَا الْعَفْوِ وَ الرِّضْوَانِ مِنَ الظُّلْمِ وَ

الْعُدْوَانِ وَ مِنْ غِيَرِ الزَّمَانِ وَ تَوَاتُرِ الْأَحْزَانِ وَ طَوَارِقِ الْحَدَثَانِ وَ مِنِ انْقِضَاءِ الْمُدَّةِ قَبْلَ التَّأَهُّبِ وَ الْعُدَّةِ وَ إِيَّاكَ أَسْتَرْشِدُ لِمَا فِيهِ الصَّلاحُ وَ الْإِصْلاحُ وَ

بِكَ أَسْتَعِينُ فِيمَا يَقْتَرِنُ بِهِ النَّجَاحُ وَ الْإِنْجَاحُ وَ إِيَّاكَ أَرْغَبُ فِي لِبَاسِ الْعَافِيَةِ وَ تَمَامِهَا وَ شُمُولِ السَّلامَةِ وَ دَوَامِهَا وَ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنْ هَمَزَاتِ

الشَّيَاطِينِ وَ أَحْتَرِزُ بِسُلْطَانِكَ مِنْ جَوْرِ السَّلاطِينِ،

به نام خدايى كه جز به فضل و بخشش او اميد نبستم،و جز از عدالت او نهراسم،و جز به سخن او اعتماد نمیكنم،و جز به ريسمانش چنگ

نزنم،تنها به تو پناه میآورم اى خداى بخشايشگر مهربان از ستم و دشمنى،و مصائب روزگار و اندوههاى پياپى و پيش‏آمدهاى ناگوار دوران

و از گذشت عمر پيش از مهيّا شدن‏ و توشه برداشتن و تنها از تو راهنمائى میجويم به سوى آنچه خير و صلاح من در آن است و فقط از تو

يارى میخواهم‏ در آنچه پيروزى و رستگارى با آن همراه است،و در پوشيدن لباس عافيت و كمال آن و فراگيرى سلامتى و دوام آن تنها به تو

دل میبندم و به تو پناه میآورم اى پروردگار من از وسوسه‏ هاى شياطين و به يارى سلطنت تو دورى میجويم از ستم پادشاهان،

فَتَقَبَّلْ مَا كَانَ مِنْ صَلاتِي وَ صَوْمِي وَ اجْعَلْ غَدِي وَ مَا بَعْدَهُ أَفْضَلَ مِنْ سَاعَتِي وَ يَوْمِي وَ أَعِزَّنِي فِي عَشِيرَتِي وَ قَوْمِي وَ احْفَظْنِي فِي يَقَظَتِي

وَ نَوْمِي فَأَنْتَ اللَّهُ خَيْرٌ حَافِظا وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ فِي يَوْمِي هَذَا وَ مَا بَعْدَهُ مِنَ الْآحَادِ مِنَ الشِّرْكِ وَ الْإِلْحَادِ وَ أُخْلِصُ لَكَ

دُعَائِي تَعَرُّضا لِلْإِجَابَةِ وَ أُقِيمُ عَلَى طَاعَتِكَ رَجَاءً لِلْإِثَابَةِ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ خَيْرِ خَلْقِكَ الدَّاعِي إِلَى حَقِّكَ وَ أَعِزَّنِي بِعِزِّكَ الَّذِي لا يُضَامُ وَ ا

حْفَظْنِي بِعَيْنِكَ الَّتِي لا تَنَامُ وَ اخْتِمْ بِالانْقِطَاعِ إِلَيْكَ أَمْرِي وَ بِالْمَغْفِرَةِ عُمْرِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ.

پس آنچه از نماز و روزه‏ ام صورت گرفته پذيرا باش و فردا و روزهاى پس از آن مرا بهتر از اين ساعت و امروزم قرار ده و مرا در بين

خويشاوندان و بستگانم عزيز گردان،و در بيدارى و خواب نگهدارم باش،چرا كه تويى خدا و بهترين نگهدار و تويى مهربان‏ترين مهربانان.خدايا

من در امروزم و يكشنبه‏ هاى ديگر از شرك و بیدينى،به سوى تو بيزارى میجويم و دعايم را تنها براى تو خالص میكنم‏ تا در معرض اجابت قرار

گيرد،و به اميد پاداش تو بر طاعتت پايدارى میكنم،پس درود فرست بر بهترين آفريده‏ ات محمّد آن‏كه دعوت‏ كننده مردم به حقانيّت تو بود و مرا

عزيز گردان با عزّت ذلّت ناپذير خود و به ديده بیخواب خودت حفظ كن، و كارم را با گسستن از همه خلق و پيوستن به تو و عمرم را با

آمرزش خويش پايان بخش،همانا تويى بسيار آمرزنده و مهربان.

کوله بارم بر دوش، سفری باید رفت،

سفری بی همراه،

گم شدن تا ته تنهایی محض،

یار تنهایی من با من گفت:

هر کجا لرزیدی،

از سفرترسیدی،

تو بگو، از ته دل

من خدا را دارم…

چرا انسان اینقدر احساس تنهایی و دلتنگی می کند چرا با وجود داشتن همه چیز باز ناراحت و دلتنگ است؟

  عوامل دلتنگی
دوری از خداوند و یاد او
مهمترین عامل احساس دلتنگی و تنهایی، فراموشی یاد خدای متعال است. اگر انسان در زندگی خود خداوند را بشناسد و مشغول سیر و سلوک به سوی او باشد و از دعا و مناجات بهره کافی ببرید، احساس کسالت و غم وتنهایی نخواهد کرد؛ زیرا خداوند خود فرموده اند: یاد من آرام بخش دلهاست.
یاد خداوند دو معنا دارد، عام و خاص. بهترین و روشن ترین راهکار یاد دائمی خداوند قرار گرفتن در ظرف عبودیت حق تعالی و انجام وظایف واجب دینی و فرامین الهی و ترک گناه است. تا زمانی که بنده در مسیر قرب الهی قرار دارد به سوی خداوند حرکت می کند، به یاد خدا است و این همان معنای عام ذکر و یاد خدا است و بهترین مصادیق خاص یاد خدا عبارت است از:

نماز
نماز علاوه بر ذکر زبانی بودنش، مصداق اطاعت از حضرت حق نیز می‌باشد. چنان‌چه خداوند پس از مبعوث شدن حضرت موسی به پیامبری در سوره طه آیه 14 می‌فرماید: که نماز را برای یاد من به پا دار! (وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْری‏) چون بر اساس آیه152 سوره بقره نتیجه یاد خدا را یاد شدن خودمان از طرف خداوند دانسته است؛ (فَاذْکُرُونی‏ أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لی‏ وَ لا تَکْفُرُونِ)
در اکثر آیات قرآن پس از ذکر خدا، نماز را به عنوان بهترین مصداق ذکر می‌شمارد. در آیه 37 سوره نور خوانیم که: (رِجالٌ لا تُلْهیهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَیعٌ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إیتاءِ الزَّکاةِ یخافُونَ یوْماً تَتَقَلَّبُ فیهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصار) مردانی که نه تجارت و نه معامله‌ای آنان را از یاد خدا و بر پا داشتن نماز و ادای زکات غافل نمی‌کند.

قرآن
اگر مومن ادعای محبت خدا را دارد, می بایست به دستور العملهای خدا نیز اهمیت بدهد. خداوند مهربان کلیات اوامر و نواهی خود را در قران کریمش آورده است؛ تا آنهایی که طالب رسیدن به قرب او هستند با خواندن قران و عمل کردن به آن به این مهم نایل آیند.

توسل به ائمه معصومین علیهه السلام
از ویژگیهای بارز معصومین (علیهم السلام) که در زیات جامعه کبیره بیان شده اهل ذکر بودن ایشان است. به این معنا که آنها هیچگاه از یاد خداوند غافل نبوده اند و هیچ عملی خلاف امر الهی انجام نداده اند. لذا آنها بهترین و کاملترین الگوهای یاد حضرت حق هستند و بر هر مومنی فرض و واجب است که از آنها پیروی کند.
گاه گاهى مخصوصا به اقتضاى حال و اقبال قلب به ائمه معصومین (علیهم السلام) توسل جویید و توفیق و حاجات خود را از آن معادن کرم بخواهید.
در ادامه‌ی همین بحث، داشتن یک برنامه‌ی عبادی، در رفع تنهایی بسیار مۆثر است:
الف ـ مراقبه و محاسبه:
در آغاز هر کارى, کمى مکث کنید. اگر واجب است حتما انجام دهید؛ اگر حرام است حتما ترک کنید و اگر نه حرام است نه واجب در انجام و ترک آن مختارید. این سه چیز را قبل از انجام هر کارى مشخص کنید سپس انجام دهید.
اصل این توجه و مراقبه چندین فایده دارد: اولاً: انسان به حرام نمى‏افتد و نیز واجبى از او ترک نمى‏شود. ثانیاً: غفلت شبانه‏روزى را از انسان مى‏گیرد. ثالثا: ترک حرام و فعل واجب به قصد قربت, خود عبادت به حساب مى‏آید مى‏توان فعل تمام واجبات و ترک تمام محرمات را به قصد قربت انجام داد. حتى افعالى که نه واجب هستند نه حرام مى‏توان با قصد قربت آنها را عبادى کرد.
مثلاً: خوابیدن با این قصد باشد که تجدید نیرو شود تا انسان عبادت خدا کند و… شب به محاسبه بنشیند که آیا مراقبه طول روز را خوب انجام داده یا نه. اگر خوب انجام داده, شکر خداى را هر چند زبانى به جا آورد و اگر خوب انجام نداده علت‏یابى کند تا به مرور نقص‏ها و علت عدم موفقیت را کشف کند تا بعد از سال‏ها به جایى برسد که حتى یک گناه از او صادر نشود و خلاصه این که مدار مراقبه و محاسبه شما انجام واجبات و ترک محرمات مى‏باشد.
ب ـ مستحبات نشاط‏ آور:
از میان مستحبات از نمازهاى نافله گرفته تا دعاى کمیل و ندبه و… فقط و فقط آنهایى را انجام دهید که براى شما نشاط‏آور است و از تحمیل نفس بر مستحبات پرهیز کنید. هر عمل مستحبى که قلب بدان اقبال داشت و برایتان نشاط ‏بخش و حال‏آور بود به همان اکتفا کنید؛ حتى نسبت به نماز شب که سفارش زیادى شده است اگر نشاط نداشتید یا اصلاً نخوانید یا خیلى خیلى خلاصه در ظرف ده دقیقه تمام یازده رکعت را با حذف مستحبات بخوانید.

ج ـ دائم‏ الوضوء:
سعى کنید همیشه وضودار باشید و اگر براى شب قبل از خواب وضو بگیرید کافى است. وضو نور است و همنشینی دائمی با نور, انسان را نورانی می کند.
‏

بی هدفی
یکی از اساسی ترین امور که غفلت از آن، سبب دلتنگی ها می شود، نداشتن هدف و یا گم شدن آن می باشد. پرواضح است که هرچه انتخاب یک هدف دقیق، آگاهانه و زوایای راه و مسیر رسیدن به آن روشن تر باشد، امید دستیابی به هدف، بیشتر گشته و دلتنگی ها زدوده می شود. البته در انتخاب هدف توجه به توان و علاقه شخصی نیز لازم است.
بنابراین لازم است انسان برای زندگی خویش، یک هدف صحیح و دست یافتنی با توجه به شرایط خویش در نظر بگیرد و برای تأمین آن به تلاش همه جانبه دست بزند و موفقیت های خود در رسیدن به هدف های میانی را مقدمه و پلی برای رسیدن به آن هدف نهایی قرار دهد.
اگر به دلیل نداشتن هدف و یا انتخاب اشتباه آن، در زندگی و سایر شئون آن، این دلتنگی و تنهایی برای انسان حاصل شده است، درمان آن بازگشت از این مسیر و انتخاب یک هدف کامل و صحیح است.
بیکاری
اصولا نفس بیکاری در اسلام مذموم است و به فرموده پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله) خداوند انسان بیکار را دشمن می دارد. بنابراین لازم است هر فردی ساعات روز خود را با برنامه‌ریزی درست ومفید پر کند و از بی‌کاری بپرهیزد.

عوامل رفع احساس تنهایی
ذکر گفتن
به یاد خدا بودن و استعانت طلبیدن از ذات پاک اوست که به واسطه برخی اذکار، بر زبان جاری شده و حلقه وصل خالق و مخلوق می‌گردد. در روایات برای رفع حزن و اندوه، ذکر «حوقله» بسیار سفارش شده است.
امام صادق (ع) می‌فرماید:‌ «اِذَا حَزَنَک اَمْرٌ مِنْ سُلْطَانٍ اَوْ غَیْرِهِ فَاَکْثِر مِنْ قَولِ «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلا بِاللهِ» فَاِنَّها مِفْتَاحُ الفَرَجِ وَ کَنْزٌ مِنْ کُنُوزِ الْجنَّةِ؛ هر گاه از سوی حاکمی یا دیگران اندوهی به تو رسید، «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلَّا بِاللهِ» را فراوان بگو! ‌که آن کلید گشایش و گنجی از گنجهای بهشت است.»( بحا ر الانوار، ج 75، ص 227)و فرمود:
إذا نَزَلَتِ الْهُمُومُ فَعَلَیْکَ بِلا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلَّا بِاللهِ؛ هر گاه غمها (بر تو) فرود آمد، بر تو باد به گفتن ذکر لا حول و لا قوة الا بالله). میزان الحکمه، ج 1، ص 613)
رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نیز فرمودند: «‌اَمَانٌ لِاُمَّتی مِنَ الْهَمِّ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللهِ، لا مَلْجَأ وَ لا مَنْجَی مِنَ اللهِ إلَّا إلَیْهِ؛ (گفتن این دو جمله:) هیچ جنبش و نیرویی مگر به اتکای خدا نیست و پناه و گریزی از خدا جز به سوی او نیست، امت مرا از غم و اندوه در امان می‌دارد. بحار الانوار، ج 74، ‌ص 58
استغفار
رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در روایتی فرمودند: «مَنْ أکْثَرَ الاسْتِغْفَارَ جَعَلَ اللهُ مِنْ کُلّ ِهَمٍّ فَرَجَاً وَ مِنْ کُلّّ ضِیقٍ فَرَجَاً وَ رَزَقَهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ؛ هر کس زیاد استغفار کند، خداوند گِرِه غم های او را بگشاید و از هر تنگنایی بیرونش بَرَد و از آنجا که گمانش را هم نمی برد، روزیش رساند.مستدرک الوسائل، ج 5، ص 277

صبر و تحمل
علی(علیه السلام) می فرماید:
وَالدَّهْرُ یَوْمَانِ یوْمٌ لَکَ وَ یَوْمٌ عَلَیْکَ. فَإذَا کانَ لَکَ فَلا تَبْطَرْ وَ إذَا کانَ عَلَیْکَ فَاصْبِرْ؛ زمانه دو روز است: روزی با تو و به نفع توست و دیگر روز بر علیه تو. اگر با توباشد سرمست مشو و اگر بر تو نباشددلگیر و دلتنگ مباش و صبر نما.امیر مومنان(علیه السلام) فرمود: «اِطْرَحْ عَنْکَ وَارِدَاتِ الْهمُومَ بِعَزَائِمِ الصَّبْرِ وَ حُسْنِ الْیَقیِنِ ؛اندوه هایی که بر تو وارد می شود با صبر قاطع و یقین نیکو دور ساز.

پنجم شهريور، روز داروسازي

   زكرياي رازي بزرگ مردي است كه اعتبار نامش در تاريخ دانش بشري همواره ياد‌آور نگرش اصيل همه دانشمندان اسـلامـي بـه ارزش مقولـه تحقيـق و تجربـه بـوده و هسـت. آثار كم نظيري چون الحاوي و طب المنصوري كه در قرون متمادي به عنوان مرجع آموزش پزشكان و دانشمندان در سراسر جهان معتبرترين كتب مورد استناد بوده‌اند، خود يادگار دوران رشد و شكوفايي علم و پژوهش در گهواره تمدن ايراني اسلامي هستند.

   پنجم شهريورماه به مناسبت سالروز تولد محمد زكرياي رازي فيلسوف و دانشمند بزرگ مسلمان و ايراني، روز داروسازي در ايران نام گذاري شده‌ است. وي در سال 209 هجري شمسي در ري متولد شد. رازي، هوشي سرشار و حافظه‌اي قوي در فراگيري علوم داشت و با اينكه از 40 سالگي بطور جدي به كسب علوم پرداخت، در مدت 20 سال به پيشرفت هاي خارق‌العاده‌اي در علوم مختلف دست يافت.

   توجه و اشتغال وي به علم طب، بعد از سنين جواني و به ‌قول ابوريحان بيروني، پس از مطالعات و تجارب آن استاد در كيميا، عملي شد. “الحاوي” از مهم ترين آثار زكرياي رازي است، اين كتاب هرچند كه تكميل نشده باقي ماند، اما چند قرن مورد مطالعه قرار گرفت، طوري كه مورخان اروپايي، آن را بزرگ ترين دايره ‌المعارف طبي به زبان عربي مي‌دانند. رازي اين كتاب را به صورت يادداشت هاي متعددي تهيه كرده بود و بعد از مرگ وي به دستور ابن عميد از روي يادداشت هاي او كتاب را استنساخ و تنظيم كردند. بخش زيادي از نتايج آزمايش ها و مطالعات رازي در اين كتاب جمع است.

   “طب المنصوري” از ديگر آثار رازي است كه به نام منصور بن اسحاق، حاكم ري تاليف و تنظيم شده‌است. طب المنصوري و برخي از رساله‌هاي طبي ديگر محمد رازي به زبان لاتين ترجمه و چاپ شده و مورد استفاده اروپاييان قرارگرفته است.

   در علم كيميا بايد رازي را سرآمد دانشمندان اسلامي دانست. رازي، كتاب هاي متعدد در كيميا به رشته تحرير در آورده ‌است كه از آن جمله كتاب الاكسير و كتاب التدبير را بايد نام برد.

   اين فيلسوف و پزشك نامي ايران علاوه بر علم وسيع كيميا و پزشكي، در فلسفه نيز داراي تحقيقات عميقي است كه مورد توجه و اهميت است. رازي، نه فقط در طب، تجربه كسب كرد، بلكه آزمايش را در كليه مباحث علوم طبيعي ضروري مي‌دانست. وي،آزمايش هاي شيميايي خود را با چنان دقتي تشريح و توصيف كرده است كه امروزه هر شيمي داني مي‌تواند آن را مجددا به معرض آزمايش درآورد.

   رازي، مواد شيميايي را طبقه‌بندي كرد و به اكتشافات مهمي كه متكي به آزمايش هاي متعدد بوده، از قبيل اكتشاف الكل و جوهر گوگرد (اسيد سولفوريك) نايل آمد. وي، نخستين كسي است كه ‌كليه اشياي عالم را به سه طبقه حيوانات، نباتات، جامدات تقسيم كرده ‌است.

   محل و تاريخ وفات محمد رازي به درستي مشخص نيست. ابوريحان بيروني، وفات وي را در ماه شعبان سال 313 هجري نوشته و تعداد تأليف‌هاي وي را بيش از 56 كتاب و رساله دانسته است. محمد رازي در پايان عمر به سبب كثرت كار و  مطالعه نابينا شد.

   امروز نيز پس از گذشت 12 قرن از درخشش طب و داروسازي در جهان اسلام، درحالي جايگاه داروسازي و پايه گذار آن رازي بزرگ را گرامي مي‌داريم كه پژوهشگران كشورمان در عرصه علوم دارويي همگام با توليد بيش از 95 درصد داروهاي مورد نياز و كسب رتبه برتردر ميان 22 كشور منطقه مديترانه شرقي از نظر دسترسي مردم به دارو و كنترل عوارض دارويي موفق شده‌اند توليد علم و ارايه مقالات بين المللي خود را نيز 6 برابر افزايش دهند. داروسازي در ايران امروز نه تنها علمي با جنبه‌هاي پايه و كاربردي است كه در خانواده علوم پزشكي از جايگاهي ممتاز برخوردار است بلكه به نوعي الگويي كارا و نوين در ارتباط ميان دانشگاه و صنعت است كه توفيق يافته علم را به عرصه ‌عمل برده و با شناخت جامعي از توانمندي‌ها و ضرورت‌هاي مورد توجه جامعه، آنچه را مردم نياز دارند با خلاقيتي قابل تقدير توليد و عرضه كند.

    روز داروسازي كه هم ياد‌آور مجدد عظمت علمي ايرانيان در تاريخ بشري است و هم نويد دهنده توسعه روز افزون تلاشهاي تحقيقاتي داروسازان پژوهشگر و دانشمند كشورمان، بر تمامي اعضاي جامعه داروسازي مبارك باد.