حوزه علمیه حضرت زینب(س) سریش آباد

سر می‏گذارم روی زانو
سرشار از مرثیه‏ هایم
با من بگو از غربت شهر مدینه
از عطر تربت‏های آذین گشته با اشک
از داغ‏های گرم روییده به هامون
از کهکشان‏هایی که امشب داغدارند
از سینه‏ هایی که در آن پیچیده ناله
امشب هوای بقیع دارم؛ هوای غریبانه غربت؛ تا تصویر اندوهم را، در اشک ریزانِ ستاره‏ هانظاره کنم.
امشب دلم سرشار اندوه است؛ گویی شام غریبان است و من، غریبانه در نگاهِ خیمه‏ ها،آب می‏شوم
مولاجان، ای معلم عطوفت، مهر، جهاد و شهادت وای شکافنده‏ هستی علوم!
چقدر سخت است، یادآوری رنج‏هایت؛ از مدینه تا کربلا، از کربلا تا مدینه!
آه! از مردمانی که طاقتِ شکوهمندی‏ات را نداشتند و به آفتاب جمالت، رشک می‏بردند
اگر نبود وجودِ نازنین تو، ابرهای تیره‏ انحراف، آسمان اسلام را می‏پوشاندند و گلستان شریعت نبوی

صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله ‏وسلم ، به کویری سترون مبدل می‏شد.
مولاجان! اگر نبود جویبار غایتت، جهل و خرافات، بر گستره‏ ی سبز زمین ریشه می‏دوانید.
تو بودی، که چلچراغ تمدن اسلامی را، بر شاهراه حقیقت آویختی و از سر ریز انوار الهیِ علومت،

دل‏های مصفّا، به آفتاب رسیدند.
تو بودی، مولاجان! که آیینه‏ ی تمام نمای شریعت شدی؛ تا پویندگان معرفت، نظاره‏ گر قامت حقیقت

باشند؛ حقیقتی که سرچشمه از کوثرعلوی گرفته و تا بی‏نهایت، تا آن‏سوی ابدیت، جاری است.
مولای من، ای باقر علوم آسمانی، ای حجت خداوند وای مظلوم‏ترین فریاد تاریخ! کاش، شمعی بر

مزار غربت و تنهایی‏تان می‏شدم؛ شامگاهانی که خورشید، از سر مزارتان می‏گذرد و با شفق دیدگانش،

به غبارروبی می‏پردازد.

چقدر غروب‏های بقیع دلگیر است! با آن غربت و تنهایی که از بیت الاحزان زهرایی‏ات می‏ تراود.

مولاجان!
امشب دل شکسته‏ ی ما را،به عنایتی بنواز…                                  

                                                                           سیدعلی اصغر موسوی