مجنون وخدا
مجنون وخدا
یک شبى مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه ى لیلا نشست
عشق، آن شب مست مستش کرده بود!
فارغ از جام الستش کرده بود
گفت یا رب! از چه خوارم کرده اى؟
بر صلیب عشق، دارم کرده اى؟
خسته ام زین عشق، دلخونم نکن
من که مجنونم، تو مجنونم نکن
مردِ این بازیچه دیگر نیستم!
این تو و لیلاى تو… من نیستم
گفت اى دیوانه، لیلایت منم
در رگت پنهان و پیدایت منم
سالها با جور لیلا ساختى
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آواره صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حریم خانه ام در می زنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم